معلم چــــو ناگــه بیــامد کــــلاس چـــــو شهر فــــروخفته خاموش شد
سخنهـــــای نــاگفته در مغــــزها به لب نـــارسیده فـــرامـــــــوش شد
معلــم به کـــــار مـــداوم مـــــدام غضبنـــاک و فــرسوده و خسته بود
جــوان بــود در عنفــــوان شباب جـــوانی از او رخت بــــــربسته بود
سکــوت کــــلاس غم آلــــــود را صــــدای درشــــت معلــــم شکســت
زجــا احمـــدک جست و بند دلش از این بی خبر بـــــانک ناگه گسست
بیـــا احمـــدک درس دیــــروز را بخـــــوان تا ببینم که سعدی چه گفت
ولی احمــدک درس ناخوانده بود بجـــز آنچـــه دیـــروز آنجـــــا شنفت
زبــانش به لکنت بیفتـــاد و گفت بنــــی آدم اعضـــــای یکـــدیگــــرند
وجـــودش به یکباره فـــریاد کرد که در آفـــرینش زیـــک گــــوهـــرند
در اقلیـــــم مــا رنج بر مردمــان زبــــان دلـــش گفت بــــی اختیــــــار
چو عضوی به درد آورد روزگار دگــــر عضــــوها را نمـــــاند قـــرار
تو کز ، تو کــــز وای یادش نبود جهان پیش چشمش سیه پوش شـــد
نگاهی به سنگینی از روی شرم به پـــائین بیــافکند و خـــاموش شد
چــرا احمـــد کـــودن بی شعــــور نخـــواندی چنین درس آسان بخوب
معلـــم بگفتـــا به لحــن گــــــران مگـــر چیست فـــرق تو با دیگــران
عرق احمدک از جبین پاک کـــرد خـــدایا چــه می گـــوید آمــــوزگـار
نمی دانــد آیا کــه در این میــــان بـــود فــــرق ما بیـــن دار و نــــدار
به انسان بجزلطف ومهروخوشی نیــــارند هـــرگز کسی هیـــچ دست
ولی من کنـــم پینه دوزی و کـــار ببین دست پـــــر پینه ام شاهد است
معلـــم چو کوهی زجــــا کنده شد و این موج خشـــم پر از کینـــه اش
به من چه تو مادر زکف داده ای به من چه که دستت پر از پینه است
رود یک نفـــر پیش نـــاظم که او بـــــرای کتــک یــــک فلـــــک آورد
زچشمـــان احمد فروریخت اشک ولــــی اشـــک خـــود از معلـم نهفت
زچشمـــان او نـــور سوئی جهید بیــــاد آمــــدش شعر سعـدی و گفت
که هین یــــادم آمد کمی صبر کن تحمــــل خــــدا را ، تحمــــــــل دمی
تو کز محنت دیگــــران بی غمی نشــــاید کـــه نــــامت نهنــــــد آدمی
نظرات ()
